ศึกเวหา

เครื่องบินของคุณลอยอยู่กลางจอและยิงเองตลอดเวลา ไม่มีปุ่มยิงให้กด สิ่งเดียวที่เหลือให้ตัดสินใจคือลำตัวควรไปอยู่พิกัดไหนในอีกครึ่งวินาทีข้างหน้า เกมทั้งเกมจึงเป็นเรื่องของพื้นที่ ไม่ใช่เรื่องของการเล็ง

สิ่งที่ฝ่ายตรงข้ามส่งมาคือรูปแบบ ไม่ใช่ของสุ่ม แต่ละระลอกมีโครงของมันที่เว้นทางรอดไว้เสมอ พอจำโครงได้ว่าระลอกไหนเปิดช่องด้านใด การเอาตัวรอดจะกลายเป็นการเดินตามเส้นที่วางไว้ล่วงหน้า แทนการสะบัดหนีตามสัญชาตญาณซึ่งมักพาไปชนของที่ยังมาไม่ถึง

ยิ่งอยู่รอดนาน พื้นที่ปลอดภัยยิ่งหดลง ช่วงต้นยังขยับได้ทั้งจอ ช่วงท้ายเหลือแค่แถบแคบ ๆ ให้ประคอง คนที่ไปได้ไกลจึงไม่ใช่คนที่เก็บของบนจอได้ครบทุกชิ้น แต่เป็นคนที่ยอมปล่อยหลายชิ้นผ่านไปเพื่อรักษาที่ยืนของตัวเองไว้ให้นานที่สุด