ไวกิ้งหนีตาย

ไวกิ้งหนีตายไม่ได้เป็นเกมวิ่งล้วน ๆ แต่มีช่วงหยุดคิดแทรกอยู่เป็นระยะ ฉากหนึ่งอาจเปิดด้วยกับดักที่หลบง่าย แล้วปิดท้ายด้วยทางแยกซึ่งเลือกผิดทีเดียวก็ต้องย้อนกลับไปตั้งต้นใหม่ทั้งฉาก

เพราะโครงเป็นแบบนั้น การพลาดจึงถูกนับเป็นข้อมูล ไม่ใช่บทลงโทษ ครั้งแรกคือการสำรวจว่าอะไรรออยู่ ครั้งที่สองคือเดินเส้นเดิมให้ลื่นขึ้น ครั้งที่สามมักหลุดออกไปได้ ใครที่หัวเสียกับเกมกลุ่มนี้ มักเป็นคนที่หวังจะออกได้ตั้งแต่ทีเดียว ทั้งที่ตัวด่านถูกวางมาให้เดินซ้ำหลายเที่ยว

งานภาพเป็นการ์ตูนโทนเข้มที่อ่านง่าย ของอันตรายทุกชิ้นถูกวาดด้วยสีตัดกับฉากหลังเสมอ ถือเป็นการออกแบบที่แฟร์ เพราะไม่มีอะไรโผล่มาแบบไม่บอกล่วงหน้า ทุกความพลาดจึงอธิบายตัวเองได้ และนั่นคือเหตุผลที่มือไปกดปุ่มเริ่มใหม่แทนที่จะปิดแท็บทิ้ง